Jak rozmawiać z dziećmi o koronawirusie?

     Jak rozmawiać o koronawirusie z przedszkolakami?

Ich świat dotyczy tylko tego, co im bliskie: rodziców, rodzeństwa, zwierząt domowych, grupy przedszkolnej. Warto dziecku powiedzieć, że jego świat nie jest zagrożony. W tym wieku lepiej będzie, by nie oglądały wiadomości. Ogranicz liczbę okazji, przy których usłyszy o wirusie. Nie posiadają jeszcze zdolności do właściwej interpretacji takich informacji. Zalecam podążać za pytaniami dziecka i dostarczać im minimum wiedzy. Odpowiadaj tylko na to, o co dziecko pyta: „Dlaczego oni noszą maski?". „Boją się, że mogą zachorować". „A my?". „My nie". Zbędną informacją będzie możliwe zagrożenie zdrowotne. Lepiej będzie zwrócić dziecku uwagę, by przestrzegało zasad profilaktyki zdrowotnej, jak częste mycie rąk. Jeśli dziecko wykorzysta temat wirusa do zabaw, spokojnie należy się temu przyjrzeć. Dzieci w tym wieku tak oswajają się z lękiem. Jeśli okażemy postawę bez lęku, one też będą spokojniejsze.

     Jak rozmawiać o koronawirusie z dziećmi w wieku szkolnym?

Wyzwaniem mogą okazać się dzieci w wieku szkolnym, które regularnie korzystają z Internetu. Jeśli rodzic nie przejmie steru, utoną w natłoku informacji. W dodatku często nieprawdziwych. Należy być ostrożnym i nie przesadzić w jedną lub drugą stronę. Najważniejsze informacje, jakie należy przekazać: Co zrobić, żeby uniknąć zakażenia koronawirusem? Czy maseczki chronią przed koronawirusem? Jak koronawirus przebiega u dzieci? Co to jest kwarantanna domowa? W tym wieku warto przewidywać i być o jeden krok przed dzieckiem. Trzeba uważać jednak by nie był to skok.

     Jak rozmawiać o koronawirusie z nastolatkiem?

Świat nastolatka jest coraz większy, ale też chaotyczny. Zadbaj o wskazanie kontekstu i odpowiednie uporządkowanie informacji. Możesz porównać koronawirusa do grypy. Opowiedz jak przebiegały inne podobne epidemie – np. SARS. Porozmawiajcie o tym, jak działają media, a także o istnieniu teorii spiskowych. Nie bagatelizuj lęków. Nie mów: „Nie bój się", „Nie histeryzuj". Wskaż pozytywnym komunikatem, że nie musi się bać: „Wdrożono już schemat postępowania epidemiologicznego", „Możemy śledzić informacje na bieżąco". Wspólnie oglądajcie wiadomości i rozmawiajcie o nich. Bądź czujny. Jeśli masz wrażenie, że temat cię przerasta, a dziecko jest w coraz gorszej kondycji psychicznej, poradź się psychologa.

Katarzyna Zielińska

8e4814906398ab0a36d20bc2a47d0763.jpg
ea5f3f6b68e2ef937c8b6d192f9ebc27.jpg
e22e8c4861cb2b23c6f16c5fb0802c9f.jpg
db024a28be28cbeeda2c6e53970e3f3e.jpg
80d7767962aff3513497015c045aa266.jpg
3e785efaf9faea189f04b62c9489fc40.jpg